پدر علم شیمی جدید کیست ؟؟؟

ملت های انگلیسی زبان، جوزف پریسلی را پدر علم شیمی جدید می دانند. پریسلی در سال ۱۷۷۴، در انجمن سلطنتی لندن مقاله ای درباره مواد مختلف تشکیل دهنده هوا ارائه کرد. پریسلی با گرم نمودن جیوه در حدود ۳۶۰ درجه سانتی گراد، توسط تمرکز تابش خورشید با یک عدسی در مجاورت هوا، متوجه شد که جیوه نیز مانند آهن زنگ می زند. سپس کریستالهای قرمز رنگ اکسید جیوه را به دست آورد و گاز خارج شده از آن را مشاهده کرد. در آن زمان مفهوم گاز هنوز رایج نشده بود. بنابراین عملاً باید گفت هوایی که از آن خارج می شد را مشاهده نمود.

پریسلی با انجام این آزمایش، تجسم کرد در هوا گونه ای مانند اکسیژن وجود دارد که می تواند برای حیات بسیار مهم باشد.

ملت های فرانسوی زبان، بدون شک آنتوان لوران لاووازیه را پدر علم شیمی نوین می دانند. اولین مقاله لاووازیه در سال ۱۷۷۴، درباره افزایش وزن قلع در موقع حرارت دادن آن و بیان دلیل این افزایش ارائه شد.

همچنین داروساز مشهور سوئدی، کارل ویلهلم شل، نیز تحقیقات بسیار زیادی در شیمی داشته و کارهای وی همتراز کارهای پریسلی و لاووازیه می باشد، به طوری که می توان انقلاب علم شیمی را به وی نسبت داد. آزمایشات شل درباره هوا در سال ۱۷۷۲ انجام شد اما نتایج آن در سال ۱۷۷۷ منتشر شد.

اما دانشمندان مسلمان مانند جابربن حیان نیز نقش بسیار مهمی در شیمی داشته اند. اولین کتاب علمی مشهور دنیا را منتسب به جابربن حیان می دانند. چون این کتاب به زبان عربی می باشد، اروپاییان جابر را Geber می نامند. وی را کاشف اسید سولفوریک، اسید نیتریک و آب اکسیژنه دانسته و در تاریخ علم شیمی آمده است که جابر کربنات سرب را تهیه کرده و آرسنیک و آنتیموان را از سولفورشان جدا کرده است.

همچنین جابر انواع و اقسام رنگها را برای پارچه های مختلف ساخته و عمل تقطیر سرکه و تهیه استیک اسید را انجام داده است. امروزه در کتابخانه ملی فرانسه کتابهای خطی فراوانی از جابربن حیان وجود دارد.

در کتابهای تاریخ علم شیمی از زکریای رازی نیز زیاد نام برده شده است. البته در اغلب کتابها، وی را دانشمند عرب زبان دانسته اند دلیل آن این بوده است که در آن زمان تمام دانشمندان ایرانی کتابهای خود را به زبان عربی می نوشتند. کشف استون و تقطیر الکل به رازی نسبت داده شده است.

دانشمندان علم شیمی قرون وسطی را کیمیاگر می نامند. کیمیاگری به معنای هنری واهی و متکی بر تحقیق درباره یافتن دارویی برای مداوای تمام بیماری ها و در جستجوی یافتن ماده ای به نام کیمیا برای تبدیل فلزات به طلا می باشد.

با آنکه کیمیاگری در هدف اصلی خود موفق نشد اما کیمیاگران قرون وسطی کمک بسیار زیادی به علم شیمی کردند، روشهای کمی و توزین که اساسیترین کارها در شیمی است از کیمیاگران به جا مانده است. برخی از کیمیاگران، دانشمندان واقعی مانند جابربن حیان بودند. وقتی یک شیمیدان امروزی دست نوشته و کتابهای خطی یک کیمیاگر قرون وسطی را ورق می زند به اوج نبوغ و خلاقیت کیمیاگران پی می برد.

انقلاب علمی در زمینه نظریه اتمی در اوائل قرن هجدهم میلادی با ظهور دانشمندانی مانند نیوتن و بویل شروع شد و در قرن نوزدهم با کارهای دالتون، گیلوساک، آووگادرو و ... ادامه یافت و قابل فهم شد. دالتون عقیده فلاسفه یونانی را که منسوخ شده بود دوباره زنده کرد. وی کوچکترین جزء ماده را اتم و ذره ای غیر قابل تقسیم دانست.

و اینگونه بود که علم شیمی شروع به پیشرفت کرده و برای عموم قابل فهم شد. امروزه شیمی آنقدر در زندگی بشر کاربرد دارد که گاهی نمی توان مرز آن را با دیگر علوم تشخیص داد.

پاسخ دهید